Geraarke

Mijn geest hopt.  En die hopper kreeg een naam van mij : Geraarke ! Van zodra ik iets hoor, ruik, proef of zie, begint hij als een razende dingen te associëren.  Op een mum van tijd zit ik ergens en dan denk ik : “Hé, hoe kom ik hier nu bij ?”

Ik vermoed dat ik niet de enige ben die zo een raar wezentje in zijn hoofd heeft rondlopen.

Laatst nog, zat ik in de auto, op weg naar m’n werk.  Ik hoor de nieuwberichten, maar besteed er niet teveel aandacht aan.  Een mens wordt er alleen maar depressief van, crisis hier, crisis daar, crisis overal. 

Op de één of andere bizarre manier is er toch een bericht blijven plakken – iets over kinderbijslag in België en dat wij weer véél uitbetalen en dat het niets of weinig helpt om kinderen uit de armoedegrens te houden. 

Geen tijd om geconcentreerd te luisteren, ik moet immers parkeren in de ondergrondse garage en dat is niet altijd even simpel.  Ze maken die parkings zo klein dat je er niet meer tussenkan als iemand zich even over de lijn parkeert.

Goed, een hele dag hectisch werk verricht en welverdiend terug naar huis.

Voor mij rijdt een zwarte, glimmende Mercedes.  Zo te zien een nieuwer model met alle toeters en bellen. 

Er is toch iets mis met de mechaniek van die peperdure wagen, want hij rijdt niet verder.  

Ook de richtingaanwijzers werken niet, dat zit goed fout dus.

Er gebeurt niks ... seconden wordt een minuut en een minuut duurt lang als je gespannen bent en naar huis wil, waar een lekker kopje verse koffie op je wacht ...

De auto blijft nog steeds staan.

Ik kan hem niet voorbij – straat te smal en een gestage stroom van tegenliggers lijkt ergens uit een pas ontsprongen nest te komen.

Trom, trom, trom, mijn vingers op het stuur volgen het ritme van het melodietje It’s a long way to Tipperary

Ik heb volgens de bestuurder duidelijk geen zaken met wat hij gaat doen en hij blijft staan. 

Mijn zenuwen staan gespannen, mijn geduld raakt op, de adrenaline giert door mijn hele lijf.

Halloho, heet jij Remy ?

In een plotse opwelling druk ik even op m’n toeter.

Ooooooooooh, dàt had ik niet mogen doen. 

Boos draait de man zich om en ik vang een glimp op van zijn woedende gezicht. 

Maar er komt wel beweging in het glimmende monster en zodra hij kan, draait hij langzaam linksaf, een privéterrein op en blijft daar staan, nog half op de weg. 

Hij kijkt me dreigend aan alsof hij elk moment naar me toe kan komen.

In een razendsnel tempo neemt Geraarke het van hier over. 

De boodschap van vanmorgen werd geassocieerd met de nationaliteit van de man en Geraarke hopt naar een hele meute kinderen die met z’n allen een groot gat in onze schatkist graven. 

Gewapend met een knuppel verkoopt hij de man een paar flinke dreunen op zijn hoofd. 

Bewusteloos zakt de man neer, tong uit de mond, sterretjes boven het hoofd.  Als klap op de vuurpijl moet zijn voorruit het ook ontgelden.

Hé, de weg is vrij, ik kan doorrijden ! Naar huis, waar m’n koffie staat.

Alle frustraties van een chaotische dag ebben weg.

Uit de radio klinkt een ander melodietje : I love the sound of breaking glass ...

Ik kan Geraarke wel zoenen, zo’n ridder die mijn slechte gedachten kan omzetten in positieve energie.

Verloren voorwerpen in de stad

We gaan niet zo vaak naar de stad. Om verschillende redenen.

Parkeren kost een berg geld. Daar kan ik wel wat moois van kopen in de scrapbookwinkel, denk ik dan.

En dan al diezelfde winkelketens, waarvan er 100 in een dozijn zitten. Schreeuwerige muziek, veel te korte truitjes en shirtjes, gescheurde jeans waar je 100 euro voor moet betalen. Reclame, mensen tuinen er nog altijd in. Nee, dank je.

Maar als we dan toch gaan, hou ik het bij mijn favo winkeltjes. Al die andere winkels loop ik straal voorbij.

Zo heb ik dan ook de tijd om m’n ogen de kost te geven aan wat anders : de mensen om me heen. Kostelijk, hoe sommigen in de stad rondlopen. Koortsig op zoek naar dat ene jurkje dat mevrouw Huppeldepup vorige week op de receptie droeg. Een andere graaiend in een bak met koopjes om toch maar iets goedkoops te vinden dat nadien toch weer niet gebruikt wordt.

En ik kijk ook naar de mensen die gewoon rondom me lopen.

Zo loopt een heel kokette dame voor me. Kapsel netjes geföhnd, mooie, dure jas en elegante schoenen. Mijn blik blijft hangen. Hoe doet ze het ? Op zulke hoge schoenen door de stad paraderen ?
En dan gebeurt er iets dat haar hele imago als een kaartenhuisje in elkaar doet klappen.
Ze stapt opeens wat minder elegant, de pasjes worden kleiner en op een bepaald moment dreigt ze zelfs haar evenwicht te verliezen.
Geschrokken kijk ik nog steeds naar haar schoenen.
Ondertussen heeft zich een wolk van witte kant meester gemaakt van beide enkels.
In een splitsecond gaat het onevenwichtige huppelen weer over naar elegante pasjes. De ene voet even wat hoger, dan de andere ook. De wolk kant blijft achter, alsof het nooit bij haar hoorde.
Met opgeheven hoofd stapt ze een dure lingeriewinkel binnen.
Ik heb zo een flauw vermoeden dat het slipje dat ze daar kocht, heel wat minder sexy is dan het wolkje kant dat nu bij de verloren voorwerpen ligt.

Badgenoten

Eigenlijk gebeurde dit vorige week ergens, maar om bepaalde redenen wilde ik het niet neerpennen. Dat zal straks misschien duidelijker worden.

Sommige koppels vinden samen de vaat doen een sociale aangelegenheid waar dan over de voorbije dag bijgepraat wordt. Vermits wij Marie hebben, onze semi-automatische vaatwasser, want ze zet niks terug in de kast, zochten wij een andere gelegenheid. Leuk, samen badje nemen, met kaarsjes en soms zelfs een beetje muziek. Dit gebeurt niet elke dag, want soms zit ik nog te prullen en gaat partnertje alleen en volg ik nadien.

Die avond had ik buikkrampen, zo van die krampen waarvan je denkt : nu heb ik een blaasontsteking, of , als ik nu naar het toilet ga, komen mijn darmen mee ! Heftig dus. Manlief ging deze keer ook eerst in bad. Ik was te lui om het badwater te verschonen, liet gewoon de warme waterkraan haar werk doen en ging zonder veel fantonten in bad.
Een zalig, lang windje ontsnapte ... ik zat even in een heuse jacuzzi.
Twee seconden later, de bellen waren verdwenen, zie ik iets drijven in het badwater.
Een rilling, het angstzweet breekt me uit ...
Heb ik ??????
Nee, dat kan niet, manlief draagt bijna altijd zwarte sokken en het zullen de pluisjes wel zijn.
Zo’n grote pluisjes ????
Ik neem behoedzaam mijn washandje en schep onder het hoopje ... ja, wat ????
Heel langzaam haal ik het boven, verdomd blij dat ik alleen in bad zit.
Boven water kijk ik aandachtig naar het nu bewegingloze hoopje ........... dode spin. Zo’n joekel die je altijd in je bad vindt, met van die harige poten en een groot zwart lijf.
Opgelucht riep ik op mijn ventje. Of hij even die spin kon weghalen, want een lijk in mijn badwater vond ik maar niks.

Scrapvirus

Tijdens het weekend doen we altijd de was, want dan is de elektriciteit goedkoper. Dus leggen we dan ook schone lakens. Lekker flanel, want het is al behoorlijk koud. Een lekker warm bad, daar ontspan je van en dan hup, bedje in. Neeeeee, geen pyjama. En dit oh zo broze privé detail moet ik echt even in de verf zetten. Alle andere details bespaar ik jullie.

Manlief staat 's morgens als eerste op en ik blijf nog wat genieten van de warme, zachte lakens (en wacht stiekem tot de koffie klaar is ) Maar niet alleen mijn blaas gebiedt me op te staan, er kriebelt nog iets anders. En nee, voor de perverse geesten onder jullie, mijn navel kriebelde. Ik pruts en voel iets hard ... rond ... klein (anders zou het niet in mijn navel passen) Ik tast slaperig naar het nachtlampje en pier tegen het felle licht. Een knoopje, een klein zwart knoopje ...
Waar komt dat vandaan ????? Ben ik tijdens de nacht in een ander universum gaan knutselen (want in mijn eigen atelier zou het te koud geweest zijn in mijn blootje) Ik weet het niet. Ik weet niet waar het vandaan komt. Er lagen immers schone lakens, we kwamen uit bad, geen pyjama en aan onze kamerjassen zitten geen knopen.
Manlief houdt nu vol dat ik aan een overdosis scrappen lijdt en dat mijn lichaam 's nachts alle scrapbacillen uitspuugt. Ja, zal wel.    

Dit even om te waarschuwen dat er dus een lelijk virus de ronde doet onder de scrappers. Medicatie ervoor bestaat niet en zal ook nooit komen. Dus ik zit goed op dit forum, alhoewel afkicken hier niet aan de orde is, integendeel.