Verloren voorwerpen in de stad

We gaan niet zo vaak naar de stad. Om verschillende redenen.

Parkeren kost een berg geld. Daar kan ik wel wat moois van kopen in de scrapbookwinkel, denk ik dan.

En dan al diezelfde winkelketens, waarvan er 100 in een dozijn zitten. Schreeuwerige muziek, veel te korte truitjes en shirtjes, gescheurde jeans waar je 100 euro voor moet betalen. Reclame, mensen tuinen er nog altijd in. Nee, dank je.

Maar als we dan toch gaan, hou ik het bij mijn favo winkeltjes. Al die andere winkels loop ik straal voorbij.

Zo heb ik dan ook de tijd om m’n ogen de kost te geven aan wat anders : de mensen om me heen. Kostelijk, hoe sommigen in de stad rondlopen. Koortsig op zoek naar dat ene jurkje dat mevrouw Huppeldepup vorige week op de receptie droeg. Een andere graaiend in een bak met koopjes om toch maar iets goedkoops te vinden dat nadien toch weer niet gebruikt wordt.

En ik kijk ook naar de mensen die gewoon rondom me lopen.

Zo loopt een heel kokette dame voor me. Kapsel netjes geföhnd, mooie, dure jas en elegante schoenen. Mijn blik blijft hangen. Hoe doet ze het ? Op zulke hoge schoenen door de stad paraderen ?
En dan gebeurt er iets dat haar hele imago als een kaartenhuisje in elkaar doet klappen.
Ze stapt opeens wat minder elegant, de pasjes worden kleiner en op een bepaald moment dreigt ze zelfs haar evenwicht te verliezen.
Geschrokken kijk ik nog steeds naar haar schoenen.
Ondertussen heeft zich een wolk van witte kant meester gemaakt van beide enkels.
In een splitsecond gaat het onevenwichtige huppelen weer over naar elegante pasjes. De ene voet even wat hoger, dan de andere ook. De wolk kant blijft achter, alsof het nooit bij haar hoorde.
Met opgeheven hoofd stapt ze een dure lingeriewinkel binnen.
Ik heb zo een flauw vermoeden dat het slipje dat ze daar kocht, heel wat minder sexy is dan het wolkje kant dat nu bij de verloren voorwerpen ligt.