De meesten van jullie zijn natuurlijk op de hoogte van mijn huidige burgerlijke stand : tijdelijke weduwe. Manlief heeft nu eenmaal de job van zijn leven en tourt het Europese continent rond.
Zelf heb ik gelukkig ook een leuke job, waar ik mijn spraakvaardigheid vaak moet laten gelden, soms streng (maar rechtvaardig) soms commercieel, soms dramatisch. Geeft niks, de tegenpartij zit aan de andere kant van de lijn en kan niet bijten, althans niet letterlijk.
En met de hobby's erbij (plantjes en bloemen, freubelen ... ) en mijn diertjes, Twix en Plush, maken dat ik me dan ook nooit verveel. Eigenlijk kom ik tijd te kort ! Maar er lopen maar weinig mensen op deze wereldbol rond die overschot hebben, denk ik zo.
Een tweede aspect dat tot dit verhaal zijn bijdrage leverde, is het feit dat ik een hamstertje ben, op velerlei gebied.
Ik vind het leuk dat mijn scrapkamer goed gevuld is, maar in de keukenkasten mag ook niks ontbreken. Komt er nog bij dat ik altijd afgelegen woonde, waardoor een voorraad aanleggen een handig en tijdbesparend gegeven was.
Al deze ingrediënten maakten een pittig soepje, mag je wel stellen.
Heel alleen sta ik in een stille keuken, geen radio, geen tv. Alleen het ritselen van de broodzak en het papier van het beleg. Het lijkt wel alsof de keuken ineens zo groot is en leeg. Af en toe komt er nog wel een pan op het vuur, maar, heel eerlijk, niet zoveel als wanneer manlief thuis is.
Ik kwijt me rustig van mijn taak en bedenk ineens dat ik ook wel verse sla uit de tuin wil.
Ik ga richting keukenkast-uit-grootmoeders-tijd en wil mijn mandje nemen, dat netjes bovenop die kast staat. Spijtig dat manlief er niet is, die is veel groter en kan er makkelijk bij. Toch maar koppig proberen om het eraf te krijgen, zonder een trapje te moeten nemen. Alsof er geen andere containertjes in mijn goed gevulde kasten staan ... Nee, het autistische trekje in mij wil dàt mandje. Terwijl ik sta te rekken en te strekken, hoor ik een raar geluid. Het leken wel voetstapjes van hele kleine mensjes. Ik denk niet onmiddellijk aan een muis, vermits ik een kat heb, die de hele dag én nacht slaapt. Garfield in levende lijve. Nee, geen muis, dat kan niet. Maar wat dan ? Vleermuizen kan ook niet, want we hebben overal muggenramen. Voor hagedisjes is het hier veel te koud - voor mij trouwens ook - dus eveneens uitgesloten. Ik luister aandachtig en ben na een minuut of zo ervan overtuigd dat het pootjes zijn ! Zeer levendige pootjes.
Nu ben ik op zich echt geen angsthaas en bovendien veel te nieuwsgierig, dus maak ik mezelf zo groot ik kan, terwijl ik mijn adem inhoud, zo ben je zeker nog een millimeter groter. En ik raak de mand aan. Maar die is zwaar en vertikt het om een centimeter toe te geven. Ze blijft koppig hoog en droog staan.
Zie je wel, er zit iets in. Ik probeer nog eens, maar niks, ze wil niet meewerken aan de wetten van de zwaartekracht. Nog altijd te lui om een trapje te nemen, pluk ik een ander, altijd handig hulpmiddel uit een makkelijker te bereiken mandje : een houten lepel. Dan ben je ineens meters groter. Maar mijn houten lepel moet de aftocht blazen, de mand met de pootjes heeft wortel geschoten en die wortels hebben zich ingenesteld - met andere woorden : de mand blijft waar ze is.
Het dringt langzaam tot me door : met een trapje kan je er echt wel beter bij . Mmmmm, nu ik bijna oog in oog met de mand sta, voel ik me ineens toch veel kleiner. Zeker ook omdat ik nu het geluid van de pootjes nog beter hoor. Ik til voorzichtig de mand op, voorzichtig omdat ik bang ben dat, als er een dier inzit, dat dier zo gaat schrikken dat het mij de stuipen op het lijf jaagt. Maar ... de mand is wel zwaar, maar er gebeurt niks. De pootjes maken nog altijd hetzelfde geluid. Heel langzaam gluur ik over de rand van het mandje en zie honderden pootjes ... uit een zakje vergeten voorraad aardappelen !
Met opzet zet ik nu geen foto neer, want mensen kijken eerst naar foto's en lezen dan pas het verhaal. Zonde van mijn verhaaltje als je het einde al kent.
