Enge geluiden in de keuken

De meesten van jullie zijn natuurlijk op de hoogte van mijn huidige burgerlijke stand : tijdelijke weduwe.  Manlief heeft nu eenmaal de job van zijn leven en tourt het Europese continent rond.

Zelf heb ik gelukkig ook een leuke job, waar ik mijn spraakvaardigheid vaak moet laten gelden, soms streng (maar rechtvaardig) soms commercieel, soms dramatisch.  Geeft niks, de tegenpartij zit aan de andere kant van de lijn en kan niet bijten, althans niet letterlijk.

En met de hobby's erbij (plantjes en bloemen, freubelen ... ) en mijn diertjes, Twix en Plush, maken dat ik me dan ook nooit verveel.  Eigenlijk kom ik tijd te kort ! Maar er lopen maar weinig mensen op deze wereldbol rond die overschot hebben, denk ik zo.

Een tweede aspect dat tot dit verhaal zijn bijdrage leverde, is het feit dat ik een hamstertje ben, op velerlei gebied.  

Ik vind het leuk dat mijn scrapkamer goed gevuld is, maar in de keukenkasten mag ook niks ontbreken.  Komt er nog bij dat ik altijd afgelegen woonde, waardoor een voorraad aanleggen een handig en tijdbesparend gegeven was.

Al deze ingrediënten maakten een pittig soepje, mag je wel stellen.

Heel alleen sta ik in een stille keuken, geen radio, geen tv.  Alleen het ritselen van de broodzak en het papier van het beleg.  Het lijkt wel alsof de keuken ineens zo groot is en leeg.  Af en toe komt er nog wel een pan op het vuur, maar, heel eerlijk, niet zoveel als wanneer manlief thuis is. 

Ik kwijt me rustig van mijn taak en bedenk ineens dat ik ook wel verse sla uit de tuin wil.  

Ik ga richting keukenkast-uit-grootmoeders-tijd en wil mijn mandje nemen, dat netjes bovenop die kast staat. Spijtig dat manlief er niet is, die is veel groter en kan er makkelijk bij.  Toch maar koppig proberen om het eraf te krijgen, zonder een trapje te moeten nemen.  Alsof er geen andere containertjes in mijn goed gevulde kasten staan ... Nee, het autistische trekje in mij wil dàt mandje.  Terwijl ik sta te rekken en te strekken, hoor ik een raar geluid.  Het leken wel voetstapjes van hele kleine mensjes.  Ik denk niet onmiddellijk aan een muis, vermits ik een kat heb, die de hele dag én nacht slaapt.  Garfield in levende lijve. Nee, geen muis, dat kan niet.  Maar wat dan ? Vleermuizen kan ook niet, want we hebben overal muggenramen.  Voor hagedisjes is het hier veel te koud - voor mij trouwens ook - dus eveneens uitgesloten.  Ik luister aandachtig en ben na een minuut of zo ervan overtuigd dat het pootjes zijn ! Zeer levendige pootjes.

Nu ben ik op zich echt geen angsthaas en bovendien veel te nieuwsgierig, dus maak ik mezelf zo groot ik kan, terwijl ik mijn adem inhoud, zo ben je zeker nog een millimeter groter. En ik raak de mand aan.  Maar die is zwaar en vertikt het om een centimeter toe te geven.  Ze blijft koppig hoog en droog staan.

Zie je wel, er zit iets in. Ik probeer nog eens, maar niks, ze wil niet meewerken aan de wetten van de zwaartekracht. Nog altijd te lui om een trapje te nemen, pluk ik een ander, altijd handig hulpmiddel uit een makkelijker te bereiken mandje : een houten lepel.  Dan ben je ineens meters groter.  Maar mijn houten lepel moet de aftocht blazen, de mand met de pootjes heeft  wortel geschoten en die wortels hebben zich ingenesteld - met andere woorden : de mand blijft waar ze is.

Het dringt langzaam tot me door : met een trapje kan je er echt wel beter bij .  Mmmmm, nu ik bijna oog in oog met de mand sta, voel ik me ineens toch veel kleiner.  Zeker ook omdat ik nu het geluid van de pootjes nog beter hoor.  Ik til voorzichtig de mand op, voorzichtig omdat ik bang ben dat, als er een dier inzit, dat dier zo gaat schrikken dat het mij de stuipen op het lijf jaagt.  Maar ... de mand is wel zwaar, maar er gebeurt niks. De pootjes maken nog altijd hetzelfde geluid.  Heel langzaam gluur ik over de rand van het mandje en zie honderden pootjes ... uit een zakje vergeten voorraad aardappelen ! 

Met opzet zet ik nu geen foto neer, want mensen kijken eerst naar foto's en lezen dan pas het verhaal.  Zonde van mijn verhaaltje als je het einde al kent.

Grote woorden uit kleine mensen

Ongeveer een half jaar geleden namen we afscheid van een collega.  Een jong meisje dat vriendelijk verzocht werd het bedrijf te verlaten.  Opzegtermijn 3 maanden.

Tijdens die drie maanden werd van haar nog verwacht dat ze 100 % presteerde.

Dit zijn de harde feiten, de realiteit ligt er ver vandaan.

Dagelijks geconfronteerd worden met je collega’s, jonge collega’s die niet onmiddellijk de feeling hebben om zo iemand op te vangen, mensen in het algemeen die niet weten hoe ...

Voor hen draait de wereld verder, ze moeten verder, ze moeten presteren.  En zij zat daar, zwart gemaakt door een overste die haar niet zo zag zitten, terwijl ze toch iedere dag haar werk deed.  Misschien maakte ze fouten, maar dat kon toegewezen worden aan een onduidelijke opleiding, een opleiding die alleen voor de elite bestemd was, de elite die door de overste verkozen werd.

En zo is de cirkel rond.  Behoor je tot dat kliekje, dan ben je gezegend, behoor je tot die buitenring, dan ben je de pineut.

En waarom sprak ze niet, waarom verdedigde ze zich niet ?

Om de simpele reden dat ze seksueel geïntimideerd werd, overdonderd werd door een zware, diepe mannenstem die heel taalvaardig zijn grote gestalte in de schaal wist te leggen.

Niet alleen het brave meisje was onder de indruk en zweeg, zo tuinden ook zijn oversten in dit verhaal.

Aangemoedigd door een altruïstische collega heeft ze dan toch een poging gewaagd om de man aan te klagen wegens seksuele intimiteiten.  Spijtig dat ze het lef pas had nadat ze haar ontslag kreeg.  Geen mens had nog oren naar haar verhaal.

En het verhaal gaat door, maar niemand reageert.

De overste blijft aanmodderen, ik bespaar de details.

Tot opnieuw een jonge deerne ten tonele verschijnt.  Een jonge dame die niet zo onmiddellijk verlegen zit om woorden.

Hij voelt onmiddellijk dat hij zijn gezag moet laten gelden.  In zijn onmacht grijpt hij weer naar dat ultieme.  Intimideren en indien nodig op seksueel gebied.

De klacht valt, na amper een week.

Personeelsdienst weet niet hoe het aan te pakken, is te jong, heeft geen ervaring met dit soort zaken.

We bespreken het morgen.

Klacht wordt in de doofpot gestopt.

Overste blijft, na een berisping.

Te duur om op staande voet te ontslaan.

Aandeelhouders keken naar de cijfers, het menselijke achter het verhaal verzonk in een vervelende mist.

Mijn lieve schoonmoeder

Tijd om weer iets van me af te schrijven.

Mijn schoonmoeder was jaren een buurvrouw van me - in mijn vorige leven dan.

Tot ik in 2010 een relatie begon met haar zoon en ze zo mijn schoonmoeder werd.

Ze was geen gewone dame, eerder apart en vrij expressief ...  We schaamden ons soms wel voor haar niets verhullende uitspraken, rake opmerkingen en schunnige woordenschat.
Maar dat alles was maar een façade die ze optrok om haar oh zo tere hartje te beschermen.  Haar zoon, mijn man, heeft dit hartje van haar geërfd.
Maar ... ze had een groot hart voor haar kinderen en kleinkinderen en uitte dit op haar manier.  Niet met knuffels, niet met lieve woorden maar door daden.  Elke week ging ze supporteren voor haar jongste kleinzoon, een veel belovend motorcrosser.  Suikertjes en melkjes van de cafékoffie bewaarde ze voor mijn man - voor in de camion ! Haar achterkleinzoon was haar oogappel ...

Door een ruzie, een aantal misverstanden en een berg communicatiefouten werd het contact tussen mijn man en de rest van de familie 15 jaar lang verbroken.
Tot ik in 2010 tevoorschijn kwam.  In die zomer kwam er een schoorvoetend weerzien tussen mama en zoon, daarna tussen broer en zus.
Een poosje later onderging ze een zware hartoperatie en eigenlijk is toen alles beginnen mis lopen.  Ze scheen geen zin meer te hebben in het leven en begon langzaam maar zeker te vermageren.
Tot ze vandaag, vanmorgen om 9:40u de strijd opgaf, na een laatste uurtje met ons samen te zijn.
Haar lichaam was op, maar toch zagen we op de monitor dat haar hart sneller sloeg toen haar man haar aanraakte en zoende, toen mijn man zei dat ze mocht rusten, toen haar dochter haar haar kamde ...
Ook al was ze niet meer bij bewustzijn, haar hart reageerde nog.  Dat is voor mij het mooiste bewijs dat haar  ziel - en dus hebben we een ziel - nog steeds met haar lichaam verbonden was.

Lieve Simonne, waar je ook bent, waarschijnlijk bij al je geliefde dieren, hou een leuk plaatsje voor ons vrij.

Simonne Frans - 19/01/1943 - 09/01/2013 - net geen 70 !